Chiusi

De stad heeft meer dan dertig eeuwen geschiedenis achter de rug en daarvan zijn de archeologische vondsten het bewijs. De eerste levenstekenen van primitieve bewoners stammen uit het bronstijd (12de-10de eeuw v.Chr.). Er zijn resten gevonden van huttendorpen uit de "Villanoviano" tijd (9de-8ste eeuw v.C.). Opgravingen van Etruskisch aardewerk en door de Etrusken geïmporteerde griekse vazen (van het einde van de 8ste tot de 6de eeuw v.C.) zijn in vele musea terug te vinden, een beroemd voorbeeld daarvan is de griekse vaas "François", uit het Archeologische Museum van Florence. De Etruskische graven kom je overal in het landschap tegen. Porsenna, een machtige Etruskische heerser uit Chiusi heeft zelfs een strijd gewonnen tegen de Romeinen!

Aan het begin van de 6de eeuw voor Chr. was de stad zò rijk dat ze net als Rome de buitbeluste Galliers aantrok en belegerd werd. De invasie van Hannibal die de Romeinen bij het nabijgelegen Trasimenomeer versloeg (217 v. Chr.) heeft de stad alleen zijdelings beroerd, langzaamaan werd ze opgenomen in de invloedsfeer van Rome, eerst als Kolonie en vervolgens als Romeinse stad.

Al vroeg deed het Christendom haar intrede in Chiusi en in de 4de eeuw had de stad al een eigen bisschop, die begraven ligt in de Catacomben van de H. Mustiola.

Gedurende de gotisch-bizantijnse oorlog tussen 538 en 544 n. Chr. werd de stad meerdere keren bezet en verwoest. Aan het eind van de 6de eeuw werd Chiusi één van de belangrijkste hertogdommen van de Lombarden in Middenitalië. Maar na het jaar 1000 gaat het met Chiusi, dat de ene keer bij het Guelfische Siena getrokken wordt en dan weer bij het Ghibbelijnse Orvieto, bergafwaarts, vooral door de moerasvorming van het hele omliggende grondgebied. Zoals je dat op de door Leonardo Da Vinci in vogelvluchtperspectief getekende kaart van de Val di Chiana, hieronder afgebeeld, kunt zien, was het hele gebied vanaf het meer van Montepulciano tot onder Città della Pieve moerasgrond. De malaria verdreef de bevolking van stad en land totdat Groothertog Pietro Leopold aan het einde van de 17de eeuw het gebied om Chiusi liet droogleggen. Als gevolg van de grondverbetering bloeiden landbouw en economie weer op en groeide de bevolking. In de 19de eeuw was er veel aandacht voor de archeologie en dat maakte dat er in en om Chiusi veel gegraven werd, belangrijke personen bezochten de opgravingen en veel van de gevonden voorwerpen werden door een bloeiende antiekhandel over de wereld verspreid. In die tijd werd Chiusi een centrum voor archeologisch toerisme en dat is het tot op de dag van vandaag.

Vrij vertaald naar Enrico Barni